اگر بخواهيم جهت توسعه اقتصادي قدم به جلو برداريم، بايد عرض كنيم كه گام اول حمايت از محصولات داخلي است. زيرا پايه و اساس رشد كيفي و كمي اقتصاد يك مملكت به رشد كارخانجات و توليديهاي آن كشور بستگي دارد.
مردم ما اعتقاد دارند كه بايد سران دولتي ايجاد اشتغال نمايند؛ و در رشد نرخ بيكاري، دولت مقصر است. اما ما مي خواهيم خلاف اين موضوع را ثابت نماييم – البته تمام تقصيرها به گردن دولت نيست -. بياييد يك بررسي كاملا هماهنگ انجام دهيم. دولت چگونه مي تواند ايجاد اشتغال نمايد؟ مثلا با ايجاد كارخانجات، اما چه كارخانه اي؟ صنايع الكترونيكي؟ مردم ما در صنايع الكترونيكي بسته به پولي كه دارند به اجناس خارجي رو مي آورند. سوني، پاناسونيك، سامسونگ و ال جي گزينه هاي مهم و اول اكثر خريداران ايراني است. پس صنايع داخلي اعم از پارس، صنام و غيره چه مي شوند؟ مي بينيم همين صنايعي كه در داخل كشور وجود دارد، به زور نفس مي كشد! ديگر چه صنايعي؟ صنعت نساجي؟ توليدات چيني بازارهاي اروپا را نابود كرده است!!!! چه برسد به بازار ايران، به اين بازارها بيايد و تركيه را به عنوان مهمترين صادركننده پوشاك و البسه به ايران اضافه كنيد. ديگر؟ صنايع غذايي كه به اندازه كافي كارخانجات و توليدات داريم؛ و ديگر جايي براي ايجاد كارخانه هاي مواد غذايي نمانده است. به اين موضوع، اين مطلب را بيفزاييم كه در بيشتر مواقع حاضريم از مواد غذايي و خوراكيهاي خارجي به جاي ايراني استفاده كنيم. مثلا در حاليكه كشورهاي حاشيه حوزه خليج فارس براي آبميوه اروميه «سانديس اروميه» سر و دست مي شكنند، ما رو به استفاده از راني اماراتي آورده ايم. با اين اوضاع كه خودمان حاضر نيستيم از صنايع داخلي حمايت كنيم، چگونه انتظار داريم كه دولت با ايجاد كارخانه عده اي از جوانان را مشغول كار نمايد؟ و اصلا سرمايه گذار با چه اميدي بيايد و كارخانه ايجاد نمايد؟ وقتي بي دليل مي گوييم كه دولت بايد ايجاد اشتغال كند، يعني اينكه از درآمدهاي نفتي بياييم كارخانه بسازيم و بعد از همان درآمدهاي نفتي حقوق به كارگران پرداخت كند. در حاليكه اكنون از درآمدهاي نفتي سد ساخته شده است، و در اين چند سال اخير درصد قطع برق با توجه به رشد وحشتناك - نه روزافزون- جمعيت بسيار كاسته شده است. و يا اينكه مي توان برنامه ريزي كرد تا شهرها آباد گردند تا راه براي ورود توريسم باز گردد.
